 |
| Klub Alchemia na krakowskim Kazimierzu, przy Placu Nowym - koncerty, kino, teatr, galeria |
 |
| | | | | Lech Janerka (ur. 2 maja 1953 we Wrocławiu), muzyk rockowy, kompozytor, basista, autor tekstów.
Lech Janerka na firmamencie polskiej muzyki rockowej pojawił się pod koniec lat siedemdziesiątych. Wraz z żoną - Bożeną Janerką - występował wtedy na festiwalach piosenki studenckiej.
W 1979 roku założył zespół Klaus Mitffoch, który (w składzie z Janerką) nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Ekspresją album dorównywał ekspresji zespołów punk rockowych, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyjną i harmoniczną. Teksty odnosiły się do rzeczywistości PRL lat osiemdziesiątych, wiele z nich stanowiła zawoalowana krytyka panującego reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powinność kurdupelka, Klus Mitroch). Album zwyciężył w ankiecie Magazynu Muzycznego wśród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników Tylko Rocka na album lat 80.
W 1986 roku po rozpadzie zespołu Janerka wydaje Historię podwodną - płytę, sygnowaną już swoim imieniem i nazwiskiem. Płyta - o znacznie spokojniejszym (muzycznie i lirycznie) charakterze oceniona została zarówno przez krytyków jak i słuchaczy bardzo wysoko. Niemal wszystkie zawarte na niej utwory znalazły się na krajowych listach przebojów (np. Konstytucje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziewczynek).
W następnych latach Janerka wydaje kolejne albumy. Nie przynoszą one już tak spektakularnych sukcesów, niemniej ugruntowują jego pozycję na polskim rynku muzycznym, jako twórcy niezależnego, oryginalnego - pozostającego niejako na uboczu sceny rockowej. Twórca często zmieniał charakter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitarowych riffów Wojtka Seweryna, a Ur była znowuż daleka od estetyki rocka). Wśród fanów twórczości Janerki często można się spotkać z opinią, że warstwa muzyczna kolejnych albumów pozostawia coraz większy niedosyt, w przeciwieństwie do coraz bardziej poetyckich i głębokich tekstów.
W 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz organizacji przez Wrocław wystawy EXPO w 2010 roku. W nagraniu wzięła udział elita polityczna i artystyczna Wrocławia (a także m.in. biskup i komendant policji). Przedsięwzięcie to odbiło się szerokim echem we Wrocławiu, wielu oddanych fanów twórczości Janerki odebrało je jednak jako niezrozumiałe zerwanie z dotychczasową niezależnością.
Lech Janerka jest także autorem muzyki do trzech filmów: Chcę mi się wyć Jacka Skalskiego, Obcy musi fruwać Wiesława Saniewskiego i Czyż nie dobija się konia? Macieja Żurawskiego. Wystapił również w filmie Przemysława Wojcieszka Głośniej od bomb jako Ksiądz Wojciech.
Dyskografia:
Klaus Mitffoch 1985,
Historia podwodna 1986,
Piosenki 1989,
Ur 1991,
Bez prądu 1993,
Bruhaha 1994,
Dobranoc 1997,
Fiu, fiu 2002,
Plagiaty 2005 wyd. BMG.
|
| | |
| |
|
|
|
|
Patronat
medialny | |  | |  | |  | | | | Stała
współpraca | |  | |  |
|
|
|
|
Wszelkie prawa zastrzeżone. Alchemia s.c.
Publikacja i rozpowszechnianie materiałów pobranych z tej strony bez zezwolenia zabronione. |
|
